Esport psychologie, een perfecte manier om je prestaties te verbeteren!

In Nieuws by caro vosLeave a Comment

Mischa German, esports psycholoog

Mischa German, esports psycholoog

Mischa (Mikhail) German is sportpsycholoog, gespecialiseerd in esports. Daarnaast is hij zelf actief gamer (Dota2 en Counter-Strike) en sporter (boksen). Een sportpsycholoog dus die door zijn esports achtergrond en kennis van de esports wereld uit eerste hand weet waar de behoefte van prof gamers ligt om hun prestatie te verbeteren. Begin februari hadden we een erg leuk gesprek over sport, esport en psychologie.

Mischa heeft een handleiding geschreven voor de beginnende pro gamer over het herkennen en omzetten van negatieve stress naar positieve energie: ‘Esport Psychology Skillbook’. Deze handleiding mag ik aan iedereen geven! Like deze pagina en deel dit artikel, ik stuur de handleiding dan naar je op.

 

Wat ik me vooral afvraag over jouw vak: hebben gamers door of ze jou nodig hebben?
Aan het einde van mijn opleiding heb ik daar specifiek onderzoek naar gedaan door middel van een diepte interview van 2 à 3 uur met 11 e-atleten. Eén van de vragen was:’ heb je behoefte aan een sportpsycholoog en heb je er weleens gebruik gemaakt?’ Het antwoord was bijna unaniem ja. De enigen die niet de hulp zouden willen inschakelen zijn eigenlijk de meer ervaren spelers die het allemaal al hebben gehad of hun doel al hebben bereikt. Zij zijn niet meer de hongerige wolven die een berg moeten opklimmen en hadden er iets minder behoefte aan. Alle minder ervaren spelers geven aan het wel nodig te hebben en naar mijn mening nog meer dan dat ze het zichzelf realiseren.

Minder ervaren spelers staan sowieso meer open voor nieuwe dingen. Gebleken is wel dat de spelers die het meest gebaat zijn met de hulp van een psycholoog diegenen zijn die het niet willen of er minder waarde in zien. Iemand die er de waarde van inziet is er al mee bezig, doet al aan zelfreflectie ‘wat voor invloed hebben mijn emoties op mijn gedrag en prestatie’. Iemand die dat niet doet, die alleen maar wil knallen, veel werken, hard oefenen, die zal juist potentieel het meest baat hebben bij een psycholoog. Ik had een interview met uThermal, een hele intelligente jongeman, super gedreven, ik zou hem graag nog eens spreken. Hij is iemand die bijna de psychologie overstijgt omdat hij zo open staat voor nieuwe dingen.

Komt het ook door de leeftijd dat mensen de coaching nodig hebben: 18, 19 jaar?
De carrière van een gamer begint bij 16, je hebt al miljonairs die 16, 17 jaar zijn en al een groot toernooi hebben gewonnen. Het duurt ongeveer tot je 28e, daar tussenin zit een progressie die ze doorlopen zoals elke sporter, ze komen steeds weer uitdagingen tegen, ook mentale uitdagingen. In het begin is het een kwestie van goed spelen, dat gaat ze vaak goed af want ze doen toch niets anders en zijn beter dan hun vrienden.

Na die fase komen er steeds meer factoren bij, zoals spelen in teamverband of spelen als er druk op je ligt, als je vrienden meekijken, als je ouders meekijken, als je inkomsten ervan afhankelijk zijn en je image, maar ook de feedback die je krijgt. Er staat vaak zo’n vergrootglas op die mensen. Over elke fout die je maakt wordt gelijk gespeculeerd en geschreven op fora. Het publiek is vaak jong en iedereen mag wat zeggen, ‘zie je wel, hij doet t perfect’, of ‘ik wist wel dat ie het niet kon’ dat soort opmerkingen.

ls 16 een leeftijd waarop je mentaal al sterk genoeg bent, ben je je niet juist ontzettend bewust van jezelf?
Ik denk juist dat jongens van 16 de jongens van 24 eruit kunnen spelen. Er is een soort van fase vóór de onzekerheid in het tienerleven van een jongen dat hij in sommige zaken extreem zeker is, dat hij alles doorheeft zonder enige vorm van twijfel aan zijn kunnen. Als er iets mis gaat ligt het aan het team en niet aan hen. In het spel kan dat een winnende factor zijn, hij is niet belemmerd door zelftwijfel en zal alles net zo goed doen als in een oefenpotje. Dus voor sommige jongens is de leeftijd van 16 een voordeel.

 

the brain

the brain

Maar dan komt er een omslagpunt, is het de bedoeling van je vak om dat punt voor te zijn of om te zorgen dat je het als speler en/of psycholoog herkent en dan pas inspringt.
Dat is een complexe vraag, je probeert eigenlijk alles te doen. Inderdaad om het te voorkomen, dat is één, maar voorkomen is heel moeilijk, je weet pas wat verliezen is als je hebt verloren.

 

 

 

Er zijn 2 dingen die je wel kunt doen, prestatie herstel en prestatie verbetering.

Prestatie herstel:
als het toppunt van je prestatie op een bepaald moment 100 is en je komt (door verlies) in een dipje, zakt je prestatie naar 90. Het is mijn taak je prestatie dan weer naar 100 te helpen.

Prestatie verbetering:
je probeert de speler niet alleen terug naar 100 te krijgen, maar hem ook nieuwe (mentale) vaardigheden aan te leren en hem naar 110 te krijgen. 110 Wordt dan je nieuwe toppunt op dat moment, dus je nieuwe 100.

Tijdens prestatie verbetering wordt je echt beter in het spelen en in je mentale beheersing waardoor je beter beslissingen kunt nemen en daardoor vooruitgang in je spel ziet, maar er zullen altijd schommelingen blijven in je prestatie. Je kunt een goede- en een slechte dag hebben, goed gegeten, slecht gegeten, zoveel dingen kunnen van invloed zijn op een speler en het scheelt ook per speler.

Universeel gezien zijn spelers wel hetzelfde, druk vanuit de omgeving, druk vanuit jezelf, vermoeidheid, fysieke aspecten, die zijn algemeen. Wat die persoonlijke invloed is verschilt per speler, misschien vindt één speler het heel belangrijk dat zijn ouders trots zijn op hem, dat hij kan laten zien dat hij hier goed in is en er zijn geld mee kan verdienen of misschien voor zijn vrienden of juist voor zichzelf. We proberen uit te zoeken wat belangrijk is voor die speler, waar bij hem de prestatie vermindering in zit, dat proberen we samen op te lossen.

Geeft een speler dat ook zelf aan of moet je dat echt uitzoeken
Dat is het zachte gedeelte van de psychologie, een mens weet vaak niet wat hem dwars zit en de psycholoog ook niet. Het is daarin heel belangrijk dat je hypotheses opstelt, dus dat je met die persoon praat en hij zelf zegt ‘ik denk dat dit belangrijk voor me is’. Je gaat daar dan proberen verbeteringen in te brengen. Als die verbeteringen zijn doorgevoerd en de prestaties worden niet beter, weet je dat het daar niet aan ligt. Zo probeer je uiteindelijk iets te vinden waardoor de prestaties beter worden.

what's on a man's mind

what’s on a man’s mind

Je zegt uiteindelijk, hoe lang duurt zoiets, de carrière duurt maar 10 jaar
Dit uitzoeken wat er mis is, geldt voor het prestatie herstel, dus als iemand in een dipje zit en je kijkt waar dat aan ligt. Je weet nooit hoe lang dat duurt, maar met een psycholoog kom je er sowieso sneller uit dan zonder. Soms duurt ‘t een week, soms één gesprek, soms is ’t een inzicht, soms net een andere manier van doen, het verschilt heel erg.

Soms komen ze er ook niet uit, sommigen zijn van nature mentaal niet robuust genoeg om weer terug te komen in de battle seat en te gaan strijden. Heel zonde, dat geven spelers ook terug, ze vinden het heel jammer dat een collega weggaat uit het team, alleen omdat hij een paar keer heeft verloren.

uThermal zei dat de nummer 1 reden dat mensen stoppen is dat ze niet begrijpen dat verlies tijdelijk is. Verlies is altijd tijdelijk, je moet dit ook niet berekenen over een paar weken, maar eerder over een jaar, zelfs 2 jaar, dan pas kun je conclusies trekken. Tegelijkertijd, de jonge gamers stoppen veel in hun carrière, ze gaan minder naar school, hun sociale leven lijdt eronder, het kost veel geld, 2 jaar kan erg lang duren.

Hoe voorzichtig moet je binnen een team zijn met- of tegen elkaar?
Een team zit vaak met 5 man wekenlang in 1 huis om te trainen, het is alleen maar in hun voordeel als iedereen zich lekker in z’n vel voelt. Misschien is er wel eens een uiting van frustratie als iemand bijvoorbeeld steeds niet luistert, dat ze zeggen; luister nou ’s een keer’ of ‘doe ’s niet steeds zo eigenwijs’ maar meer niet. Je ziet nu juist dat de hechte teams veel winnen.

Wat er nu wel gebeurt en steeds meer zal gebeuren door de economische ontwikkeling binnen esports, is dat er meer bemiddelaars en sponsoren komen die geforceerde teams vormen.

Spelers worden gekocht of overgenomen en dan krijg je 5 spelers bij elkaar die individueel misschien heel goed zijn, maar nu bij elkaar worden gepropt. Als coach moet je dan zorgen dat ze het goed met elkaar kunnen vinden, er zal niet geprofileerd worden naar karakter. Maar het speelt nu nog niet, er wordt niet veel overgenomen en er zijn hele scherpe clausules dat je bijvoorbeeld niet midden in het seizoen mag overstappen, om op die manier concurrentie eerlijk te houden. Maar over een aantal jaar, met meer geld, zal het wel plaatsvinden.

thumbs up!

Hoe zien esporters esport als sport?
De esporters die ik gesproken heb, vinden het fysiek relatief meevallen. Het enige echt fysieke aspect zijn de actions per minute, de hoeveelheid clicks die je doet per minuut. Een gewone speler doet er 60 tot 100 per minuut, een professionele speler (bijvoorbeeld van StarCraft) maakt er 300, soms zelfs 600 per minuut, dat is bizar veel bovenmenselijk clicken. Clicken op dat niveau is een vaardigheid, daar heb je jaren training voor nodig, maar het is niet per se vermoeiend zoals bijvoorbeeld rennen, dus dat aspect zit er niet in, wel het mentale.

Esporters hebben een uniek iets dat je in geen enkele sport terugvindt, de tijdsduur van spelen. 10 Uur lang gamen en gefocust strategische beslissingen maken is niet alleen niet realistisch, maar ook zelfs schadelijk. Heel veel spelers geven ook aan dat ze na zo’n dag spelen bijna burn-out vermoeid zijn omdat ze zo belast worden.

Eén van de definities van sport is ‘het meeste halen uit wat menselijk mogelijk is in competitief verband’. Tussen de 300 tot 600 clicks per minuut valt daar wel onder.

Heeft een esporter een anders soort brein waar jij je vak op moet aanpassen?
Ik heb sporters geïnterviewd met de vraag ‘wat vond je van de sportpsycholoog waarmee je gewerkt hebt’. Iets dat veel terug kwam is dat ze de problemen wel begrijpen, maar de oplossingen waarmee ze komen zijn niet heel toepasselijk op de esport.

Psychologie is heel breed, sportpsychologie is een vertakking van prestatiepsychologie en esportpsychologie weer een vertakking van sportpsychologie. Het is net even anders dan voetbalpsychologie, wat weer net even anders is dan tennispsychologie. Esports heeft twee verschillende aspecten: tijd en fysiek-mentaal.

Tijd:
Voetbal heeft een kwartier pauze waarin je tot jezelf komt. Esports heeft die luxe niet, het is knallen knallen knallen, vaak meerdere potjes achter elkaar. Tussen de potjes door is wel tijd om strategie te bespreken, maar je hebt eigenlijk geen tijd om mentaal rustig te worden, nadenken wat je aan t doen bent. Daarom ook die nadruk op prestatie verbetering voordat ze überhaupt gaan spelen. Je moet het er dus tijdens het oefenen al in krijgen hoe ze zich die mentale staat en het mentale meester maken zodat ze die automatisch hebben op het moment dat ze moeten presteren.

fysiek-mentaal:
Hoe kan je afleiding uitschakelen en je concentreren op je doel. Bij een fysieke sport moet je handelingen goed krijgen, niet altijd je mentale staat. Het verschil met een esports is dat je continu aan het nadenken bent, je bent continu kleine strategische beslissingen aan het maken. Dit beslissingspatroon gaat heel snel en heeft een net iets andere benadering nodig.

denk happy, denk happy!

Alles dat een persoon voelt, uit zich fysiek. Prestatie wordt beïnvloed door frustratie of overmoed. Wat je wil is dat dat juist niet van invloed is, dat je niet afhankelijk bent van hoe de ander op je inspeelt. Een heel groot probleem bij esporters is dat ze alles winnen tot ze tegen iemand spelen waar ze een paar keer van hebben verloren of het is bijvoorbeeld een legende. Opeens lukt niets meer. Juist dan moet je in staat zijn dat zoveel mogelijk uit te schakelen en niet gaan spelen als reactieve speler. Je moet de ander van zijn waarde ontdoen, dus heel erg rationaliseren.

Je maakt dan gebruik van RET therapie: Rationeel Emotieve Therapie. Dit is een methode waarmee je reflecteert op je gedachten. Je gedachten werken op je emoties en je emoties op je gedrag. Als je een fout maakt en je denkt negatief, dan komt er een emotie uit; je gaat je slechter voelen: ‘ik kan niets’. Daar komt gedrag uit, je gaat slechter spelen. Als je die gedachtestroom kunt stoppen, als je erkent ‘ok ik heb een fout gemaakt, als ik hierin doorga ga ik me slechter voelen’ en dat vervangt met iets anders, dat je überhaupt niet eens meer die fout erkent, dan ga je beter presteren. Dat is wat we proberen te bereiken bij die sporters.

Is het mogelijk emoties helemaal uit te schakelen?
Nee, het kan niet, maar je kunt wel met dingen leren omgaan en ze in mindere mate laten voorkomen, dus de emotie na de fout die gemaakt is stoppen. Op die manier duurt het moment dat het even ietsje slechter gaat korter. Bovendien kunnen emoties je prestatie verbeteren, gezonde spanning zorgt er juist voor dat je beter presteert.

Je hebt een spanningsveld: als je niets geeft om de wedstrijd of het spel, presteer je slechter, als je er te veel om geeft presteer je slechter, maar er is een soort van goud gebied waar je er net genoeg om geeft dat je super veel energie en concentratie hebt, maar dat het je niet in de weg zit. Daar presteer je op het hoogste niveau.

Als esportpsycholoog oefen je dus veel met het rationaliseren van je emoties, maar soms is het ook gewoon een kwestie van slaappatroon aanpassen, beter eten, fysiek fitter worden, andere vrienden, het kan van alles zijn, het rationele is maar 1 van de tools.

Zoek je erkenning voor wat een esporter moet doen om de top te bereiken?
Nou kijk, waar het volgens mij om gaat is erkenning voor wat het is in plaats van puur commercie. Die erkenning moet niet komen vanuit esport psychologie. Onze taak is om atleten zo goed mogelijk te laten presteren. Die erkenning zal komen doordat een speler of team zorgt voor een nationaal gevoel bij mensen. Zoals bijvoorbeeld Max Verstappen dat nu doet met formule 1.

esport hooligans!

esport hooligans!

Doordat hij goed is als Nederlander, kunnen mensen trots zijn op een Nederlandse prestatie en komt er meer interesse en inzicht in hoe moeilijk racen is. Zo zal het ook gaan bij esport. Als een Nederlands team of Nederlandse speler populair wordt en dat valt ook op buiten de nu grote groep bestaande esport fans, komt ook de verdieping in esports en wat het inhoudt, wat een gamer moet doen om de top te bereiken. De nuance komt dan vanzelf en vanuit de nuance de erkenning.

Thijs Molendijk (ThijsNL) is nu de beste van de wereld met Hearthstone, maar niemand kent hem buiten de fans. Wat verandering zou kunnen brengen is de Fifa e-competitie. Je hebt dan in één keer een hele club achter een gamer. Deze clubfans zijn oorspronkelijk geen game fans, maar kunnen nu wel zorgen voor een andere kijk op esports doordat zij zich ervoor gaan interesseren.

Wat wil je bereiken binnen jouw vak?
Los van eigenbelang zie ik mezelf twee dingen doen. Als eerste de spelers helpen, daar doe ik ’t voor, ik wil gewoon dat die jongens super goed presteren en het liefst mede dankzij mij, dat ik mee mag helpen aan kampioenen kweken. Ten tweede het communicatieve aspect. Ik denk dat heel veel gamers baat hebben bij mediatraining.

Velen begrijpen nog niet dat, als je geïnterviewd wordt, je tegen de fans aan het praten bent en niet met de interviewer zelf. Daarnaast vertegenwoordigen ze ook hun team. Wat ik nu zie is dat teamleiders andere teamleden én teams bekritiseren tijdens een interview, dat kan echt niet. Je hebt miljoenen kijkers en die zijn niet alleen geïnteresseerd in wat er nou specifiek fout of goed ging of beter kan. Ze willen ook horen; ‘bedankt fans, dit is dankzij- en voor jullie, bedankt voor jullie inzet en jullie steun, ik wil mijn teamleden bedanken’ enz. Dat is ontzettend belangrijk, ook voor de sport, dat is ook een vorm van professionaliteit.

Is esport psychologie een onontdekte markt?
Nee, niet onontdekt, maar wel nieuw.